บทละครเรื่องเขมกับการเป็นเศรษฐี

14 ก.พ.

บท

มีชายคนหนึ่ง เขาชื่อเขม เขมฐานะไมเค่อยดี มีบ้านหลังเล็กๆ เขาเป็นกรรมกรก่อสร้างได้เงินเดือนน้อย แต่เขาก็ต้องการที่จะมีชีวิตที่ดีเหมือนคนอื่นๆ อยากมีรถขับ อยากมีบ้านหรูๆ และทรัพย์สินเงินทอง แต่ก็เป็นไปได้แค่ฝัน วันหนึ่งเขาได้เจอคนขายลอตเตอร์รี่ในขณะที่เดินกลับบ้าน

คนขายลอตเตอร์รี่ : ซื้อลอตเตอรี่ไหมครับ ถ้าไม่ถูกก็ไม่ต้องนำมาคือครับ

เขม : งันเอาเลขสวยๆละกันครับ

คนขายลอตเตอร์รี่ : ได้เลยครับ

เขาไม่เคยซื้อลอตเตอร์รี่มาก่อนจึงอยากลองเสี่ยงโชคดูบ้าง และแล้วก็ถึงวันที่ประกาศสลากเขมนั่งดูทีวี

ผู้ประกาศ : รางวัลที่ 1 งวดประจำวันนี้ เดือน ปีมะโว้ เลขที่ออก 123456! ย่ำอีกครั้ง 123456

เขม : เฮ้ยๆ 123456 มะมะไม่จริง! นี้ฉันถูกรางวัล เย้!!!!!!!!

เพือ่นๆของเขมก็ร่วมกันแสดงความยินดีและวันนั้นเองและวันนั้นเองเขมก็รีบนำสลากไปขึ้นเงิน ซึ่งได้ 30 ล้านบาท เขมกลายเป็นเศรษฐีในชั่วพริบตา เขาซื้อบ้านหลังใหญ่ ซื้อรถขับ ซื่อทอง แหวน ฯลฯ อีกมากมาย ญาติต่างพากันมาแสดงความยินดีกันทุกวันเยอะมากซึ่งบางคนเขมก็ไม่รู้จัก แต่ทุกคนก็มักจะมาขอความช่วยเหลือด้านการเงิน ซึ่งเขมก็ทำตัวเป็นคนใจใหญ่ใจโตให้ทุกคน เพราะหลงในคำยกยอ

น้องชาย : พี่ แม่ป่วย แม่ไม่สบาย พี่เคยคิดจะไปหาแม่บ้าวไหม

เขม : ทำไมพี่ไม่รู้ลยละ โธ่แม่ไม่น่าเลย

น้องชาย : พี่ผมต้องใช้เงินเป็นค่ายาให้แม่ ผมขอพี่ 3 หมื่นละกัน เดี๋ยวที่เหลือผมออกเอง

เขม : 7 หมื่นพอไหมละ เอาแค่นี้เหรอ

น้องชาย : แม่บิกว่าพี่ให้เท่าไรก็ให้รับๆมาเหอะงั้น 7 หมื่นละกัน ขาดตัว

ญาติก็ต่างมาขอความช่วยเหลือซึ่งเขมก็ให้หมดทุกคนตามที่ญาติๆต้องการเพราะเขมคิดว่าเขามีเงินเยอะให้ญาตินิดๆหน่อยๆคงไม่เป็นอะไรเดี๋ยงเขาก็ใช้คืน

อา : ขอยืนเงินหลานไปออกแท็คซี่หน่อยได้ไหม

เขม : ได้เลยครับ

ป้า : อยากได้สร้อยคอทอง 2 บาท ขอยืมเงินหลานหน่อยได้ไหม

เขม : ได้เลยครับ

เพื่อน : เพื่อนเขมยืมตังค์เที่ยงผับหน่อย ปอยฝ้ายกำลังดิ้นเดี๋ยวไม่ทัน นะนะนะนะนะ

เขม : เอาไปเลยเพื่อน

คนขับแท็กซี่ : 200 บาทครับ

เขม : เอาไปเลยน้อง 500 ไม่ต้องทอน ดริฟท์โดนใจพี่ว่ะ

ขอทาน : ทำบุญทำทานด้วยครับ

เขม : สงสารเอานี่ไปกินข้าว พันนึง

ด้วยความฟุ่มเฟือยในการใช้จ่ายทรัพย์สินเงินทองของเขมเริ่มลดลงเรื่่อยๆ คนที่เคยขอความช่วยเหลือจากเขมก็ต่างหลบหน้าหลบตา บ้างก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย เขมคิดหาเงินจากการเล่นการพนัน แต่ก็ทรุดลงกว่าเดิม

เขม : อะ!!! ทำไมเงินเราเหลือแค่นี้เอง ทำไมญาติๆเราถึงติดต่อไม่ได้ นะ แล้วเราจะเอาเงินไปจ่ายธนาคารพอรึเปล่านะ โหย ขาดอีกเยอะเลย

เมื่อไม่มีใครที่จะช่วยเหลือเขมได้ เขาจึงนำรถไปขายแล้วนำเงินมาใช้ แต่แทนที่เขมจะเริ่มรู้สึกถึงความฟุ่มเฟือยของตนเองแต่ก็ยังไม่วำนึก ยังคงฟุ่มเฟือยต่อไป จนเขาต้องเอาข้าวของ ทรัพย์สินในบ้านไปขาย จนในที่สุดบ้านเขาก็โดนธนาคารยึด เขาเครียดหนัก แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

เขม : เฮฉ้ยทำไม !! ทำไมกันชีวิตถึงเป็นแบบนี้ ทุ้งแก้วแหวนเงินทองบ้าน รถ ญาติของเรา ไม่เหลืออะไรแล้ว

ละแล้วเขมจึงคิดทบทวนเรื่องาวที่ผ่านมา สุดท้ายเขาก็คิดได้ว่าเป็นเพระาตัวเองที่ไม่รู้ ค่าของเงิน ใช้อย่างไม่ยั้งคิดและไม่เป็นประโยชน์ ทำให้เขาต้องหมดตัว และทำให้เขาต้องเผชิญการดำเนินชีวิตตามเดิม

……………………………………………….จบบริบูรณ์……………………………………………

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: